وَضَرَبَ

ٱللَّهُ

مَثَلٗا

قَرۡيَةٗ

كَانَتۡ

ءَامِنَةٗ

مُّطۡمَئِنَّةٗ

يَأۡتِيهَا

رِزۡقُهَا

رَغَدٗا

مِّن

كُلِّ

مَكَانٖ

فَكَفَرَتۡ

بِأَنۡعُمِ

ٱللَّهِ

فَأَذَٰقَهَا

ٱللَّهُ

لِبَاسَ

ٱلۡجُوعِ

وَٱلۡخَوۡفِ

بِمَا

كَانُواْ

يَصۡنَعُونَ

١١٢

ហើយអល់ឡោះទ្រង់បានលើកយកឧទាហរណ៍នូវភូមិស្រុកមួយ(ក្រុងម៉ាក្កះ) ដែលធ្លាប់មានសុខសន្តិភាព និងជីវភាពសមរម្យដោយលាភសក្ការៈផ្សេងៗបានមកដល់វា(ក្រុងម៉ាក្កះ)យ៉ាងងាយស្រួលពីគ្រប់ទីកន្លែង។ តែពួកគេបានរមិលគុណចំពោះឧបការគុណរបស់អល់ឡោះទៅវិញ។ ពេលនោះ អល់ឡោះជាម្ចាស់ក៏បានឱ្យពួកគេភ្លក់រសជាតិនៃភាពអត់ឃ្លាន និងភាពភ័យខ្លាច ដោយសារតែអ្វីដែលពួកគេបានសាង។

ហើយអល់ឡោះបានលើកយកឧទាហរណ៍ក្រុងមួយ (ម៉ាក្កះ)ដែលមានសុខសន្ដិភាព ដែលលាភសក្ការៈរបស់វាមាន គ្រប់បែបយ៉ាងមកពីគ្រប់ទិសទី។ ក្រោយមកវា(អ្នកក្រុងម៉ាក្កះ) បានបដិសេធនឹងនៀកម៉ាត់ទាំងឡាយរបស់អល់ឡោះ។ ហើយ អល់ឡោះបានឱ្យវាភ្លក្សនូវភាពអត់ឃ្លាន និងភាពភ័យខ្លាច ដោយ សារតែអ្វីដែលពួកគេធ្លាប់បានប្រព្រឹត្ដ។

ហើយអល់ឡោះ បានលើកឧទាហរណ៍មួយនូវ ភូមិករមួយជាភូមិសន្តិភាពដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ចំណីអាហាររបស់ភូមិនោះទៅដល់ភូមិនោះ ដោយសំបូរហូរហៀរមកពីគ្រប់ទីកន្លែង រួចមកភូមិករនោះ ក៏បានរមិលគុណនឹង ការុណភាពទាំងឡាយរបស់អល់ឡោះ អល់ឡោះក៏ឱ្យភូមិករនោះ បានក្រេបរសជាតិ លាយឡំគ្នានៃការអត់ឃ្លាត និងការខ្លាចរអា ដោយសារតែអ្វីដែលពួកគេធ្លាប់បាន សាង